Strona główna / Bez kategorii / Współczesna metoda pływania

Współczesna metoda pływania

pływanie Rodzaje oporów wody zaś ich dzielenie na pływaka. W czasie pływania ruch postępowy pływaka jest zastępowany przez opór wody. Siły hamujące powstają z gęstości wody (stanowi ona blisko 1000 x bardziej bogata niż powietrze), jak też wykonane są ruchami napędowymi pływaka lub te uzależnione są z opinią pływalni. W realizacji mamy do rezygnowania z kombinacją kilku sposobów oporu, jakie w szerszym albo w krótszym stopniu leczą na pływaka: oporem czołowym, oporem tarcia oraz oporem falowym. Wartość siły hamującej ruch postępowy pływaka zależy przede każdym od ułożenia ciała w wodzie opływowości kształtu, jaki otrzyma, kierunku ruchów napędowych (wypychanie wody do przodu zamiast do końca), a oraz z tarcia pomiędzy ciałem pływaka a strumieniami opływającej go wody oraz oczywiście z szybkości pływania. Istotną osobę w hamowaniu ruchu postępowego pływaka odgrywa opór czołowy – siła działająca przeciwnie do celu pływania. Opór czołowy poprawia się wprost proporcjonalnie do wysokości przekroju czołowego pływaka. Jeśli to powierzchnia przekroju czołowego zwiększy się dwukrotnie, dwukrotnie wzrośnie opór, który musi pokonać pływak. Z najniższym oporem mamy do organizowania w form, gdy oś długa pływaka (linia głowa–pięty) płaci się z biegiem pływania – uważa wówczas stanowisko w okresie poślizgu po starcie i nawrocie, odpowiedzialne jest i podczas pływania pod wodą (nurkowanie w dal). Natomiast, co stanowi zrozumiałe, opór wody wzrasta podczas oddychania (zmiany pływalności ciała) a jeszcze w okresie pracy nóg – szczególnie w delfinie i w żabce. Wielkość oporu czołowego zależy również od środka pływania kiedy także od budowy somatycznej pływaka i połączonej spośród nią wyjątkowej techniki zawodnika. W rodzajach naprzemianstronnych istotne miejsce dla skutecznego pływania, zdaniem niektórych specjalistów, ma rotacja ciała pływaka wzdłuż osi długiej ciała (rolling). Robi ona mniejszy opór, gdyż ogranicza się powierzchnia ciała zanurzonego w wodzie. Boczne skręty tułowia w kraulu na piersiach także na dachu są skojarzone z książką ramion, które na przemian wykonują ruchy nad i pod wodą. U dobrych pływaków rotacja zmienia w skalach 70 do 90 stopni (35-45 w lewo a w przepis). Przykładowo u mistrze świata Aleksandra Popowa podczas szybkiego pływania, skręt bioder wyniósł 40,9o zaś barków 43,1o. Jak szybko zauważyć, bardziej utalentowani grzbieciści i krauliści większość cyklu ruchowego działają w przygotowaniu na brzegu, niż wynikając płasko na wodzie (co ważne jest u słabych pływaków). Istotnym warunkiem skutecznego rollingu jest, by partie ciała zanurzone w wodzie (barki biodra i nogi), rotowały się jednocześnie. Jak pokazują badania biomechaniczne utalentowani pływacy wyróżniają się symetrycznym rollingiem – ich barki i biodra osiągają maksymalny kąt w bardzo zbliżonym czasie.
Wielki nacisk na miara oporu wody posiada ponad kształt obracającego się ciała. W toku pływania należy iść do korzystania jak daleko opływowego(torpedowego) kształtu. Przyjmowanie opływowej „torpedowej” sylwetki – obowiązkowo po starcie oraz po nawrocie, jest pewnym zabiegiem na zmniejszanie oporu wody Wielkość oporu wody zależy też z szybkości pływania – każdemu zwiększeniu szybkości pływania odpowiada znaczący wzrost liczb oporu (opór wody zmienia się do kwadratu szybkości!). Zależność taż jest częstym przykładem godzenia przeciwieństw. W postaci istnieje więc punkt akademicki, gdyż właśnie zwiększenie prędkości pływania jest celem treningu pływaka! Dla trenerów poruszanie się redukowaniem oporów występujących podczas pływania przez długi kolej było kwestią dosyć marginalną. Znacznie dużo uwagi poświęcali kwestii napędu pływaka, decydującego o szybkości pływania. Praktyka treningowa pokazała jednak, że wzrost efektywności pływania przez doskonalenie ruchów napędowych pływaka wymaga mnóstwo czasu, chociaż w efekcie działań skierowanych na redukowanie oporów korzyści produkuje się znacznie już.
Ta ważna kwestia, która do ostatniej pory nie została ostatecznie wyjaśniona. Poglądy na ów element są charakter teoretyczny i co pewien czas się zmieniają .Teoretycy pływania najczęściej wstrzymują się do dwu podstawowych praw fizyki: III zasady mechanik Newtona – wyjaśniającej powstawanie siły oporu oraz dobra Bernoulliego – tłumaczącego powstawanie siły nośnej. Siły napędowe pływaka wytwarzają się gdy woda opływa kończyny pływaka podczas ruchu wiosłującego, składowe zwrócone do przodu stanowią o przesuwaniu się pływaka w wodzie. Napęd pływaka miałby być wypadkową siły oporu wody działającej przeciwnie do celu ruchu dłoni i siły nośnej generowanej na powierzchniach wiosłujących-której cel jest prostopadły do obrocie ruchu dłoni. Już wielu specjalistów rewiduje swoje dotychczasowe pomysły na owy problem. Gotowi są istotniejsze uznanie przyznać trzeciej zasadzie dynamiki Newtona (siła akcji prosta jest sile reakcji). Przypuszcza się, że pływacy wytwarzają siły napędowe wykorzystując przede każdym opór powstały na produkt reakcji wody.(ryc.4) Ujawnia się, że istnieje wtedy najmocniejszy droga wyjaśnienia mechanizmu powstawanie sił napędowych w porządku unoszenia się pływaka w wodzie. Obserwacje techniki pływania czołowych zawodników uznają się potwierdzać te przypuszczenia.

O admin

Sprawdź także

Witamina C lewoskrętna – obalamy niebezpieczny mit towar stanowi promowany

Poznaj najaktualniejsze rady dotyczące różne witaminy C lewoskrętnej. Efekt ostatni jest proponowany poprzez kilku nieuczciwych …